Այն արձագանքը, որին արժանացավ թուրք մտավորականների ներողության նախաձեռնությունը Թուրքիայում, որքան սպասելի, այնքան էլ անսպասելի էր բոլորի համար: Այն ցույց տվեց, որ ժամանակակից Թուրքիայի թիվ մեկ խնդիրը հայկական հարցն է: Ավելին, այն ազդարարեց Թուրքիայի պատմության մեջ արմատական փոփոխության սկիզբը եւ լուրջ մարտահրավերներ նետեց թուրք հասարակությանը:

Խորհրդային իմ սերունդը նայում էր դարավերջին` որպես իր ապագայի հեռանկարի, ավելի տարեցը ժամանակի բարձունքն էր փորձում նվաճել` սպառելով իրեն հասու տարիների չափաբաժինը, քառասունականների վերջերի ու հիսունականների սկզբին ծնվածներն էլ երազում էին մտնել նոր դար` ազատ կյանքի ակնկալիքով:

Երբեմն ենթագիտակցականի խորքերում թաքնված արատավոր մի միտք ակամա գալիս կանգնում է ճշմարտության կոկորդին ու, բարձրաձայնվելով, գցում է մարդկանց թյուրիմացության մեջ: Գուցե նման թյուր խոսք էր նախկինում իմ հնչեցրած այն միտքը, թե Հայաստանում այլևս ոչ բռնի պայքարի միջոցով հնարավոր չի վերականգնել սահմանադրական կարգը:

Հերակլիտը կարծում էր, որ հնարավոր չէ մտնել նույն ջուրը երկու անգամ: Ինչպես հույն մտածողը, այնպես էլ յուրաքանչյուրս համոզված ենք, որ ցանկացած գործողություն նույն ակնթարթին վերածվում է արդեն կատարվածի, ուստի եւ այն, ինչ պետք է կատարվի, ապա կկատարվի նոր` արդեն այլ ժամանակի մեջ:

Հայ ազգային կոնգրեսի առաջնորդ, ՀՀ առաջին նախագահ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը մայենդորֆյան հռչակագիրը վտանգավոր համարեց առաջին հերթին այն պատճառով, որ ըստ այդ հռչակագրի` կողմերը պարտավորվել են խնդիրը կարգավորել առկա միջազգային իրավական ակտերի հիման վրա։